Η εφηβεία είναι μια περίοδος της ζωής που όλοι έχουνε περάσει, περνάνε ή θα περάσουν κάποια στιγμή, μια περίοδος που αντιλαμβάνεσαι αλλά όλοι σε αντιμετωπίζουν σαν να μην ξέρεις τίποτα, σαν να είσαι ακόμα παιδί χωρίς τη δυνατότητα να αντιμετωπίσεις καταστάσεις, ακόμα και καθημερινές χωρίς τη βοήθεια των ενηλίκων, που αν και προέρχεται από την πιο αγνή μορφή αγάπης μπορεί να γίνεται καταπιεστική και να καταλήξει στους εφήβους να μεγαλώσουν σε ενήλικες που δεν ανέπτυξαν ποτέ τις δυνατότητες επίλυσης προβλημάτων τους.

  Στην εποχή που ζούμε όμως οι έφηβοι έχουν πάρα πολλές ευθύνες, καμία από αυτές όμως δεν έχει πραγματική σημασία και δεν επιτρέπει στους εφήβους να ακουστεί η γνώμη τους, ώστε πραγματικές αλλαγές να υπάρξουν που θα κάνουν τη ζωή όλων μας, αλλά συγκεκριμένα στους νέους, μιας και άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας κατακλύζουν τις θέσεις εξουσίας στην Ελλάδα. Προφανώς, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι έχουν μεγάλη εμπειρία στη ζωή, και εννοείται έχουν τα προσόντα να είναι σε αυτές τις θέσεις αλλά δυστυχώς, μιας και εκείνοι ήταν έφηβοι σε μια τελείως διαφορετική εποχή, και έχει περάσει κι ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα από τότε, δεν μπορούν να γνωρίζουν και ειδικότερα να κατανοήσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι έφηβοι και οι νέοι σε αυτήν την εποχή ώστε να τα επιλύσουν.
  Όλοι μας θα θέλαμε να εισακουστούμε, για να νιώσουμε σαν πραγματικά μέλη της κοινωνίας και όχι απλώς σαν μικρά παιδιά, διότι οι μεγάλοι νιώθουν ότι έχουμε τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε τα πάντα τη στιγμή που φτάσουμε δεκαοκτώ χρόνων, ξαφνικά αποκτάμε τη σοφία, γνώση και την αναγκαία ωριμότητα για να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις και να διαχειριστούμε δύσκολες καταστάσεις αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Ο καθένας ωριμάζει με διαφορετικό ρυθμό. Έτσι, δεν μου φαίνεται λογικό να αντιμετωπίζουμε δεκαεξάχρονους εφήβους σαν παιδιά άμα έχουν παρόμοια ωριμότητα με τον μέσο ενήλικα, ή ακόμη και παραπάνω. Ή το να αφήνουμε δεκαεννιάχρονες/νους που μέχρι πριν δύο χρόνια είχαν όλες τις αναγκαίες βοήθειες για αυτούς και μπορεί να μην είχαν διδαχτεί το πως πρέπει να αντιμετωπίζουν μία ευθύνη, ξαφνικά αβοήθητους χωρίς καμία καθοδήγηση διότι συμβαίνει συνήθως και απλά υπάρχει αυτή η προσδοκία στην κοινωνία.

  Οι προσδοκίες της κοινωνίας δημιουργούν κι άλλα προβληματικά “πιστεύω” σε εμάς. Ένα από τα βασικότερα είναι τα πρότυπα ομορφιάς, που δημιουργούν την ψευδαίσθηση στους εφήβους ότι το μόνο που μετράει είναι η εξωτερική τους εμφάνιση και ότι αυτό τους αντιπροσωπεύει. Αν και τα ίδια τα πρότυπα αλλάζουν συνεχώς, οι έφηβοι νιώθουμε ότι ποτέ δεν είμαστε πραγματικά επαρκείς, γιατί προσπαθούμε να φτάσουμε σε μη εφικτά αποτελέσματα, παραμελώντας τη μοναδικότητά μας και τον πραγματικό μας εαυτό, για να νιώσουμε ότι ανήκουμε, ότι είμαστε αρκετά καλοί και αποδεκτοί.
  Εγώ προσωπικά αντιμετωπίζω τα πρότυπα αυτά με έναν “δύσκολο” τρόπο, γνωρίζοντας την ομορφιά που βρίσκεται στην ψυχή μας, στο πόσο ξεχωριστοί είμαστε. Αλλά ως μια νέα έφηβη του 21ου αιώνα παρασύρομαι και βρίσκομαι σε φαύλους κύκλους, κυνηγώντας ομορφιά που είναι μη εφικτή και αγνοώντας την πραγματική — αυτή που όλοι έχουμε μέσα μας. Προσπαθούμε τόσο πολύ να αλλάξουμε για να μοιάζουμε με το "ιδανικό", όποιο κι αν είναι αυτό, και όσο αυτό αλλάζει και γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να το φτάσουμε, το κυνηγάμε περισσότερο. Και όσο αυτό συμβαίνει στη σύγχρονη κοινωνία, δεν θα φτάσουμε ποτέ σε ένα επίπεδο εσωτερικής γαλήνης και πραγματικής αγάπης και εκτίμησης για τον εαυτό μας.

  Τα social media ακόμα παίζουν έναν πολύ σημαντικό ρόλο στον τρόπο αντιμετώπισης των προτύπων ομορφιάς της σύγχρονης κοινωνίας. Η δυνατότητα να έχουμε έναν χώρο όπου μπορούμε να επικοινωνήσουμε και να γνωρίσουμε ανθρώπους από διαφορετικά μέρη του κόσμου, με διαφορετικά πιστεύω, παραδόσεις και καθημερινότητες, μας δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσουμε και να διευρύνουμε τους πνευματικούς μας ορίζοντες με γνώσεις και φιλίες, αλλά και να δημιουργηθεί ένα ασφαλές περιβάλλον για εφήβους που δεν έχουν τη δυνατότητα να μιλήσουν στους ανθρώπους γύρω τους για πράγματα που τους προβληματίζουν. Αλλά τα social media δεν είναι απλά αυτό. Είναι ένας χώρος όπου όλοι έχουν πρόσβαση να ανεβάσουν περιεχόμενο και να καταναλώσουν βίντεο που ήταν προορισμένα για ένα διαφορετικό κοινό, κάτι που κάνει τα social media υπερβολικά τοξικά και επικίνδυνα. Και αν οι έφηβοι δεν είμαστε σωστά ενημερωμένοι για αυτούς τους κινδύνους και τους τρόπους να τους αποφύγουμε, τότε αυτό μπορεί να οδηγήσει στο να καταναλώσουμε περιεχόμενο το οποίο δεν είναι κατάλληλο για εμάς.
  Ενώ τα πρότυπα ομορφιάς γίνονται ακόμα μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητάς μας, με τη χρήση φίλτρων και άλλων μεθόδων βλέπουμε έναν άνθρωπο στην οθόνη ο οποίος δεν είναι πραγματικός, και με αυτόν εμείς προσπαθούμε να αναμετρηθούμε, κάτι που οδηγεί σε μια διεστραμμένη εικόνα του όμορφου, μιας και αυτό που μας λένε ότι είναι το “τέλειο" είναι ένα ψέμα. Και πώς μπορούμε ως άνθρωποι να αναμετρηθούμε με κάτι που δεν είναι πραγματικό;
  Έτσι, το να είσαι έφηβος στη σημερινή εποχή είναι μια πραγματικά δύσκολη περίοδος της ζωής μας, διότι η περίοδος που πρέπει να απολαύσουμε και να χρησιμοποιήσουμε για να προετοιμαστούμε για τα χρόνια που έρχονται — και θα είμαστε αυτόνομοι ενήλικες — ξοδεύεται στο να προσπαθούμε να φτάσουμε το μη εφικτό. Και ελπίζω ότι όταν η γενιά μου μεγαλώσει, θα ακούμε τους εφήβους της εποχής για να τους κάνουμε τα χρόνια καλύτερα και ότι θα φέρουμε μια πραγματική αλλαγή.

Μαρία-Αργυρώ, 12 ετών