Για πολλούς μια πορτοκαλί μπάλα είναι απλώς ένα αντικείμενο. Για εμένα, είναι το κλειδί για έναν κόσμο γεμάτο ενθουσιασμό, προσπάθεια και όνειρα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, το χτύπημα της μπάλας στο παρκέ ή στο τσιμέντο είναι ο αγαπημένος μου ρυθμός.

  Το μεγαλύτερο μου όνειρο είναι κάποια στιγμή να βρεθώ πρόσωπο με πρόσωπο με έναν επαγγελματία παίκτη μπάσκετ. Δεν θέλω απλός ένα αυτόγραφο ή μια φωτογραφία. Θέλω να τον κοιτάξω στα μάτια και να καταλάβω την πειθαρχία που χρειάστηκε για να φτάσει εκεί. Θα ήθελα να τον ρωτήσω:<<Πώς ένιωσες στο πρώτο σου μεγάλο σουτ;>> ή <<Τι έκανες τις μέρες που ένιωθες πως δεν μπορείς να τα καταφέρεις;>>. Μια τέτοια συνάντηση θα ήταν για εμένα η απόδειξη ότι οι ήρωες των γηπέδων είναι αληθινοί άνθρωποι που δούλεψαν σκληρά.

  Φυσικά, το όνειρο δεν σταματά εκεί. Όπως κάθε κορίτσι που αγαπά το μπάσκετ και τον αθλητισμό, φαντάζομαι τον εαυτό μου να φοράει την φανέλα μιας μεγάλης ομάδας. Όμως, όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω κάτι σημαντικό: η ουσία δεν είναι μόνο η δόξα! Ο πραγματικός μου στόχος είναι να μην σταματήσω πότε να παίζω. Ακόμα κι αν η διαδρομή μου δεν με βγάλει στα φώτα της δημοσιότητας, θέλω να συνεχίσω να βρίσκομαι μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ; Γιατί το μπάσκετ με διδάσκει ότι κάθε δευτερόλεπτο μετράει. Με διδάσκει ότι αν δουλέψεις την τεχνική σου και έχει υπομονή, η μπάλα κάποια στιγμή θα σου κάνει το χατίρι και θα μπει στο καλάθι. Όταν μεγαλώσω, θέλω να κοιτάζω πίσω και να ξέρω ότι έδωσα τον καλύτερο μου εαυτό. Είτε παίζω σε μια μεγάλη ομάδα, είτε στο ανοιχτό γήπεδο της γειτονιάς μου με τους φίλους μου, η αγάπη μου για το παιχνίδι θα είναι η ίδια.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μπάσκετ δεν είναι μόνο ένα άθλημα, είναι ο τρόπος μου να εξελίσσομαι.