Υπάρχουν μέρες που τρέχουμε τόσο πολύ, που ξεχνάμε να σηκώσουμε το βλέμμα. Δεν ακούμε το γέλιο του παιδιού στο απέναντι πεζοδρόμιο, δεν μυρίζουμε το γιασεμί που άνθισε στο μπαλκόνι, δεν παρατηρούμε το φως που χρυσίζει τον ουρανό πριν δύσει ο ήλιος. Κι όμως, αυτά τα μικρά, αθόρυβα θαύματα είναι εκεί, περιμένοντας να τα δούμε, να τα νιώσουμε, να τα αφήσουμε να μας θυμίσουν ότι η ζωή δεν μετριέται μόνο σε μεγάλες στιγμές, αλλά κυρίως σε μικρές. 

  Περπατάμε στους δρόμους βιαστικοί, σαν να μας κυνηγάει ο χρόνος... με το βλέμμα καρφωμένο σε οθόνες και σκέψεις. Δεν παρατηρούμε τον ηλικιωμένο που κάθεται στο παγκάκι και χαμογελά στα περιστέρια, ούτε τη μητέρα που σφίγγει το χέρι του παιδιού της λίγο πιο δυνατά καθώς περνούν απέναντι. Αυτές οι εικόνες είναι μικρές, σχεδόν αόρατες, κι όμως κουβαλούν μέσα τους μια σπάνια ομορφιά.

  Η ζωή δεν περιμένει τις μεγάλες αλλαγές για να μας συγκινήσει. Μας μιλάει μέσα από ψιθύρους: τη μυρωδιά της βροχής που μόλις έπεσε, τον ήχο των κυμάτων στην παραλία, την καλημέρα που σου χαρίζει ένας άγνωστος. Κι εμείς; Συχνά τα προσπερνάμε, σαν να είναι όλα δεδομένα.

  Ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας είναι να σταματήσουμε για λίγο. Ας παρουμε μια βαθιά ανάσα και να κοιτάξουμε γύρω μας με μάτια που βλέπουν όχι μόνο την εικόνα, αλλά και την ψυχή της στιγμής. Γιατί, στο τέλος, όταν θυμόμαστε τη ζωή μας, δεν θα είναι τα μεγάλα γεγονότα που θα μας ζεστάνουν την καρδιά, αλλά εκείνα τα μικρά, φευγαλέα θαύματα που μας έκαναν να νιώσουμε ζωντανοί.

  Κάποια μέρα, όλα όσα σήμερα μας φαίνονται ασήμαντα θα γίνουν αναμνήσεις που θα πονούν γλυκά. Ας μην περιμένουμε, λοιπόν, για μια ειδική πρόσκληση και ας ζήσουμε αυτό το θαύμα που μας χαρίζεται τώρα!

                                                                                                                                                                               Άγγελος  Ρ.  -  16 ετών